Blog

‘Kijk eens’, zei de vriendelijke man aan het tafeltje naast mij. Ik zat aan de koffie in mijn vaste café in het bos, na de ochtendwandeling met de hond, krantje te lezen. “Kent u dit restaurant?” Hij wees een advertentie aan van het bekende restaurant Kaatje bij de Sluis. Ja, dat kende ik wel; ik had daar ooit eens roos gegeten, vertelde ik hem. ‘Precies’, zei hij opgetogen, ‘ik ben daar toen met mijn vrouw geweest, het was onze trouwdag en ik zei tegen haar: we gaan er eens lekker tussenuit samen. Het was er nogal prijzig, maar ik had mijn hand op het rechter gedeelte van het menu gehouden zodat zij de prijzen niet kon zien, en ik zei – zoek maar uit wat je lekker vindt! Het was een geweldige avond. We zijn daar toen ook blijven slapen. Goh,….’

Hij zag er opeens een beetje aangedaan uit, dus ik vroeg een beetje door. Hij vertelde dat zijn vrouw overleden was. ‘Hoe lang geleden is dat?’, vroeg ik. ‘Nou’, zei hij, ‘dat is nou sterk dat u dit vraagt, want het is vandaag precies twee jaar en drie maanden geleden. Ook op een woensdag,net als vandaag. Ik was wakker geworden en zei, net als dertig jaar lang iedere ochtend:  goede morgen schat, en ik kreeg geen antwoord. Ze was zonder dat ik het in de gaten had, in haar slaap overleden. Zomaar. Ja, en nu zie ik die advertentie van Kaatje bij de Sluis en moet ik er zo aan denken.’

imgres-2Hij vertelde dat hij zijn leven aan het oppakken was, hij had een heel schema van de week, om niet in een donker gat te vallen. Hij wilde ook in een appartement gaan wonen, en het huis verkopen waar zij hun twee zoons hadden gekregen en die daar waren opgegroeid, dat was veel te groot geworden voor hem alleen.  Maar, vertelde hij, dat was heel moeilijk, want zijn kleinkinderen waren nog te klein om zich oma te herinneren en zij zouden straks niets weten van hoe hun vaders waren opgegroeid.

We gaan binnenkort met hem en zijn zoons het huis filmen. Heerlijk herinneringen ophalen. Kamer na kamer gaan we af, zodat hij vast kan leggen waar de kamers van de jongens waren geweest, wat oma het liefst kookte in de keuken, hoe de huiskamer eruit zag, hoe de tuin eruitzag en hoe de vaders van de kleinkinderen daar gespeeld hadden, zodat de geschiedenis van een heel leven niet verloren zou gaan.

Ik verheug me erop.